تقدیم به عاشقان اسطوره
در جام جهانی 2002 اگر چه بسیاری از تماشای سامبای برزیلی در شب پایانی لذت بردند اما ما حاضر نبودیم صحنه التماس پائولو مالدینی با ان موهای براق و مشکی و صورت معصومانه مقابل ناداور اکوادوری را با هیچ چیز معاوضه کنیم
لاجوردی ترین مردان دنیا کنار رفته بودند و ما در اوج ناراحتی به اشکهای مردی چشم دوخته بودیم که قصر رویاهایش فرو ریخته و بدون هیچ نشان و افتخاری از بزرگترین فستیوال جهانی به خانه بر می گشت . پائولو 23 بار در جام جهانی برای ایتالیایی ها به میدان رفت و دست خالی بازگشت.با این حال او همچنان محبوب بود وماند .... حتی اگر ثمره حضورش در 4 دوره جام جهانی جز اشک و افسوس هیچ نبود .
مردی از نسل تعصب با
38 سال سن هنوز از نفس نیفتاده و در تازه ترین اظهار نظرش اعلام نموده فعلا قصد وداع با دنیای حرفه ای ندارد . و بر ماندنش چنان اصرار می ورزد که هنوزم در رده باشگاهی بی همتاست . 22 سال بی وقفه در یک باشگاه از او بتی ساخته است که نمونه اش در سراسر دنیا فوتبال نایاب است . بتی که گویی الهه باد بر ساق هایش بوسه زده و الهه قدرت لباس جاودانگی را بر پیکر ه اش تراشیده است .باورم این است حتی خود چزاره هم روزی که جام جهانی را زیر نور فلاش دوربین های عتیقه بوسه زد تصور نمی کرد که از او فرزندی زاده شود که (( ااسطوره زنده اترزوری)) لقب بگیرد. جایی خواندم که نه تنها در ایتالیا که در هیچ کجای این کره خاکی پدر و پسری مانند < چزاره و پائولو > ظهور نکردند. انها در حقیقت درخشان ترین نمونه پسر و پدر فوتبالیست هستند.
چزاره صاحب
6 فرزند شد اما کوچک ترین فرزند او بزرکترین لیدر لشکر لاجوردیها شد. تا < مالدینی > همچنان در فوتبال اروپا زنده باشدپائولو مالدینی کبیر با ان چشمان ابی و قد بلند و چهره جذاب به هر انچه که در فوتبال باشگاهی دنیا خلق شده چندین بار بوسه زده است
. از اسکودتو بگیر و کوپا و جام قهرمانان اروپا و جام ببین قاره ای همه در ویترین افتخارات این ابر ستاره یافت می شود و شگفت این که او هیچ کدام را به دست نیاورده مگر در قامت پرافتخار میلان.خبر می رسد که فرزنده پائولو ( کرستین ) عضو تیم نوجوان رو سونریها شده است ایا کریستین می تواند راه پدرانش را ادامه دهد تا همچنان خاندان بزرگ مالدینی بر تارک فوتبال سبز اروپا بدرخشد ؟
امار سرانگشتی از پائولو
