ماجراى در و ديوار
«سيلويو برلوسكونى» مالك باشگاه ميلان كه قدرت سياسى و مالى فوق العاده اى دارد و تا چندى قبل نخست وزيرى كشورش را برعهده داشت .«برلوسكونى» از اواخر دهه ۸۰ در فوتبال ايتاليا چهره شد، مردى متمول كه با شبكه هاى تلويزيونى كابلى سراسر اين كشور را زير سلطه خود درآورده بود و فعاليت هاى اقتصادى پرشمار او سود سرشارى را نصيبش كرده بود و به موازات اين مسأله ميلان بحران زده را خريد و با تزريق سرمايه اى وسيع بزرگترين خريدهاى آن زمان اروپا و جهان را انجام داد تا ميلان به ناگاه صاحب قدرتى چند برابر شده و رقيب اصلى «يووه» درديدارهاى داخلى و مدعى جدال با «رئال مادريد» در عرصه اروپا گردد.كسب چندين مقام قهرمانى در ايتاليا و اروپا، او و مجموعه اش را به اوج شهرت رساند و اين قضيه سود سرشار مالى برايش در پى داشت.او كه از اين همه امكانات راضى نبود به دنبال مسايل سياسى و جناح بندى هاى خبرى رفت كه سرانجام با لابى هاى فراوان بر صندلى نخست وزيرى ايتاليا تكيه كرد و طعم آقايى در عرصه سياسى كشورش را چشيد، ضمن اينكه بلندپروازى هايش را با نشست و برخاست هاى گوناگونى كه با مسؤولان سياسى عاليرتبه ساير كشورها داشت، جبران و تأمين ساخت، اما به موازات همين مشغله و مسؤوليت براى آنكه ميلان تيم محبوبش را از دست رفته نبيند از «آدريانو گاليانى» مرد مورد اعتمادش در پست نايب رييسى و مديريت باشگاه استفاده كرد تا بدون كمترين دغدغه به شغل سياسى خود بپردازد.به مرور زمان در هر ورزشگاهى كه ميلان به ميدان مى رفت تصوير «گاليانى» و پسرش بارها از تلويزيون هاى مختلف پخش مى شد و هر جا صحبت از ميلانى ها به ميان مى آمد همگان از «گاليانى» سخن به ميان آورده و او را طرف حساب خود مى دانستند.
پول و ثروت كلان «برلوسكونى» در اختيار او بود و حمايت هاى رييس باعث شد به صندلى رياست ليگ حرفه اى ايتاليا هم تكيه زند. تمام اين مسايل دست به دست هم داد تا «برلوسكونى» متوجه شود امپراطورى او در ميلان متزلزل شده، آن هم توسط يكى از عناصرى كه خودش زير بال و پرش را گرفته و مورد اطمينان رييس بوده، اما حالا اكثراً ميلان را با «گاليانى» مى شناسند نه با «برلوسكونى» به همين دليل از مدت ها قبل اظهار تمايل مى كرد كه پاى «موجى» و دار و دسته اش را از تورين» به اين شهر باز كرده و اين مدير ورزشى را كه به غول نقل و انتقالات ايتاليا و اروپا شهره شده بود به جمع ميلانى ها اضافه كند تابدين ترتيب دست «گاليانى» را از بعضى كانال ها در باشگاهش كوتاه كند.
هر چند كه بعدها «موجى» به دليل تخلفات فراوان رسوا شد و فضايى كه اخيراً در فوتبال اين كشور ايجاد شده را به وى ربط مى دهند. «برلوسكونى» از همان هنگام احساس ترس كرده بود و به دنبال «موجى» رفت ولى سرنوشت، اوضاع را به گونه اى ديگر رقم زد و در شرايطى كه پاى ميلان هم در رسوايى هاى اخير فوتبال اين كشور باز شده «گاليانى» جزو متهمان رديف اول تخلفات باشگاه است و رييس با آگاهى كامل از اين موضوع اعلام كرده افراد خاطى را جريمه كنند ، جريمه هايى نظير محروميت هاى چند ساله از حضور در پست هاى ورزشى و جريمه هاى مالى سنگينى كه بيشتر مورد اول مد نظر «برلوسكونى» است، چرا كه در اين صورت محروميت گاليانى خود به خود او را از ميلان دور مى كند و اين دورى توسط رييس صورت نگرفته و اين مسأله خواسته «برلوسكونى» است، زيرا رودررو با او قرار نمى گيرد و در هيچ محفلى گفته نخواهد شد كه «برلوسكونى»، گاليانى را از كار بركنار كرده لذا اين مسأله از هر حيث به سود برلوسكونى است.
براى او جريمه مالى اصلاً معنا و مفهومى ندارد، اهميت نمى دهد كه ميزان آن چه اندازه خواهد بود، آنچه مهم است اينكه بدون دردسر مدير مورد نظرش را روى كار آورده و همه چيز را دوباره تحت كنترل درمى آورد بى آنكه ميلان محبوب خود را در خطر ببيند و مطمئناً با اين رويه ميلان نسلى جديد را در پيكره مديريتى خود خواهد ديد و به گونه اى رشد مى كند كه «برلوسكونى» مى خواهد.
